اهداف
 
آموزش علوم پزشكي به سبب نياز به عرصه‌هاي متنوع يادگيري در گستره وسيع شكل‌گيري مسايل مرتبط با سلامت و بيماري مردم، نسبت به ساير آموزش‌ها از ويژگيهاي خاصي برخوردار است كه در آموزش باليني به مفهوم وسيع آن متبلور مي‌شود.
با ظهور مفهوم جديد سلامتي و بهداشت و به دنبال نداي تحولات جهاني در آموزش پزشكي كه در اولين نشست جهاني آن در سال 1978در آلماتا قزاقستان شروع و استراتژي PHC را به عنوان گامي اساسي در دستيابي به هدف بهداشت براي همه تا سال 2000 پيشنهاد نمود و پس از آن مصوبات گردهمايي جهاني ادينبورگ در اسكاتلند در سال 1988، ضرورت تغيير در برنامه هاي آموزش پزشكي بر مبناي نيازهاي جامعه و نقش نوين پزشك قرن بيست و يكم سبب شد كه در برنامه هاي آموزش پزشكي تغييراتي رخ دهد به نحوي كه توانمندي هاي فارغ التحصيلان در شناسايي مشكلات بهداشتي درماني جامعه و نحوه انجام مراقبت و حفظ سلامت مردم افزايش يابد كه اين امر منجر به تغييرات در برنامه هاي آموزش دوره پزشكي عمومي در بسیاری از کشورها شده است. لذا سرعتتغييرات در نظام سلامت و نيازهاي جامعه، بازنگري در آموزش پزشكي را به نحوي كه پزشكاني متناسب و آماده رويارويي با مشكلات و پاسخگویی به نیازهای جامعه تربيت كند، ضروري مي‏نمايد.
هدف اصلي برنامه:
·        ارتقاي نظام آموزش پزشكي در راستاي پاسخگوئي به نيازهاي واقعي جامعه
 
اهداف فرعي برنامه
·        طراحي برنامه‌هاي توانمند سازي در دانشگاه‌ در راستاي پاسخگوئي به نيازهاي جامعه
·    تدوین برنامه جامع ادغام آموزش مسائل سبک زندگی در برنامه درسی دانشجویان گروههای آموزشی دانشکده های مختلف دانشگاه (اصلاح كوريكولوم آموزشي گروه‌هاي آموزشي در راستاي پاسخگوئي به نيازهاي جامعه)
·    طراحي نظام انگيزشي مناسب براي سياستگذاران، اساتيد، دانشجويان، ارائه كنندگان خدمات به منظور تحقق هرچه بهتر پاسخگوئي به نيازهاي واقعي جامعه
·        راه اندازی مرکز پایلوت آموزش پزشکی پاسخگو
·        ارزیابی مراکز آموزشی بالینی و در مانگاه ها
 
 
 
اوقات شرعی
نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد